29 juli t/m 12 augustus 2011. geplaatst aan het Anloërdiep bij de picknickplaats nabij restaurant “Koningsherberg” te Anloo.

Tijdens de plaatsing heeft Manuel Claesens dit voorgedragen.  

Op een herrezen eend

Veel lange wezens treft het tragisch lot;

Wie boven ’t maaiveld uitsteekt wordt geknot.

Ook deze lange eend viel aan de spot

ten prooi, en ging er hoofdloos aan kapot.

Zo staat de kunstenaar weer voor Piet Snot;

Vandalen immers storen zich aan God

noch aan gebod; ontlenen hun genot

aan slopen. Maar ook kan een flinke shot

van geestrijk vocht de mensen zat en zot,

aanzetten tot vernieling; geen complot

maar louter lallend loltrappen, wat tot

gevolg heeft dat een kunstwerk als een vod

kan eindigen. Maar goed, al is het rot

dat dit gebeurt, wij maken hier geen mot

meer over, want hier staat, als batig slot,

een nieuwe eend, bestemd tot kunstgenot

Manuel 29-07-2011

Hier is Marinekes beeld weer opnieuw geplaatst

 16 juli     4de plaatsing  van Spijkerboor naar Anloërdiep

Op gelijke wijze als de voorgaande keren worden de eenden geplaatst aan het Anloërdiep bij de picknickplaats nabij restaurant “Koningsherberg” te Anloo.

Lezing door professor doctor Manuel Claasen ter gelegenheid van de 4^e plaatsing

van de vreemde eenden.

Geacht auditorium.

Als bijzonder buitengewoon speciaal hoogleraar in de Neerlanderistiekerigheid, voel ik mij zeer vereerd in deze vogelrijke omgeving een lezing te mogen wijden aan enige taalkundige en letterkundige aspecten van het fenomeen EEND, in het Latijn Anas platyrinchos of Anas domestica.

Men heeft de onderhavige expositie de benaming toebedeeld van “Vreemde eend in de bijt”. Wetenschappelijk gesproken is hier in de verste verte geen bijt te bekennen, maar vreemde eenden kunnen wij wel degelijk waarnemen.

Wij moeten waarschijnlijk het genoemde begrip opvatten als een metafoor: de kunstenaar ziet zichzelf gaarne als vreemde eend. Naar mijn bescheiden mening is hij of zij echter niet vreemder dan andere beroepsbeoefenaren, zoals bijvoorbeeld wetenschappers als ondergetekende, die zichzelf als volstrekt normaal beschouwt. Doch dit terzijde.

Onze mooie moedertaal kent een aantal uitdrukkingen en zegswijzen die op de betreffende watervogels zijn terug te voeren. Kunstenaars bijvoorbeeld horen tot een beroepsgroep waarbij doorgaans de gebraden eenden hun niet in de mond vliegen.

Veel vaker voelen zij zich daarentegen het lelijke jonge eendje dat de (meestal ijdele) hoop koestert nog eens tot een fraaie zwaan uit te groeien. Deze wereldvreemde verwachting kan ertoe leiden dat zij somtijds als een eend naar het onweer kijken, volkomen verdwaasd dus.

Vandaar dat men hen wel eens wil betitelen als eend zondermeer, eendenkuiken of zelfs eendenkont, hetgeen domweg wereldvreemde stommeling betekent. Het zijn, let wel, niet mijn woorden.

Grappig zijn daarentegen de uitdrukkingen eendenbier voor water en eendenhemeltje voor een paradijs voor drinkebroers: “Wat een eendenhemeltje, altijd de bek in het nat”, zoals de volksmond pleegt te zeggen.

Ik laat wijselijk in het midden of er een meer dan toevallig verband bestaat tussen kunstenaars en drankzuchtigen. Wel lijkt de uitdrukking “Hoe schilder hoe wilder”daar wel op te duiden.

Maar ja, dit zijn maar woorden, en zoals wederom de volksmond zegt: het zijn wel mooie woorden, maar de eenden leggen de eieren.

In politiek-economisch opzicht moge ik er overigens nog op wijzen dat de invloed der Chinezen steeds groter wordt. Hoed uzelf voor de oprukkende Peking-eend, zou ik zeggen.

Tot slot wil ik aanstippen dat de solide ogende eenden hier om ons heen geenszins onkwetsbaar zijn, hetgeen door het tragische lot van een van hen jammerlijk gedemonstreerd is.

Ik moge dan ook de wens uitspreken dat alles wat in dit verband met vereende krachten tot stand is gebracht, niet nogmaals zal leiden tot verkrachte eenden.

Ik dank u allen zeer voor uw welwillende aandacht en verklaar hierbij deze vogelrijke expositie voor geopend.

Poeem, geschreven en voorgedragen (en later nog een keer bij De KoningsHerberg, Anloo) tijdens de 4de plaatsing van VREEMDE EEND IN DE BIJT, bij het AnloërDiepie, 16 juli 2011:

-------------------------------------------------------------------- 

     Gisteren aan het eind van de middag werden voor de derde maal de inmiddels bekende kunsteenden geplaatst, dit keer voor het eerst aan de oever van de Hunze.

     Hoewel oorspronkelijk werd gekozen voor een plek in “Het Anner Moeras”, werd daar op advies van Broer Pep, die de plaatsing verzorgde, om twee redenen van afgeweken: De bereikbaarheid met de transportmachine, maar vooral ook het dis respect dat het rondlopende vee voor de eenden zou kunnen hebben.

      De kunstobjecten staan nu pontificaal bij de parkeerplaats bij de brug over de Hunze, op loopafstand van het bekende café “Het Keerpunt” in Spijkerboor en zijn goed te zien door belangstellenden, echter wel kwetsbaar voor beschadiging. We hopen er het beste van.

       Vanwege de dreiging die er van de zware wolkenpartijen uitging en de aanlokkelijkheid van een nieuw speciaal ‘Keerpuntbiertje’ vertrokken de aanwezigen naar het ‘Kefee’ om daar naar een verhaal te gaan luisteren van de rasverteller Jans Polling.

      Na een inleiding over het project zelf en over deze speciale plek door een der organiserende kunstenaars, gaf hij met zijn donkerbruine stem in het Drents op een zeer smeuïge manier weer, hoe sommigen tegen kunst aankijken. Bedenkster van het project  Tedja Duyvesteijn deelde ondertussen broodeendjes uit, zoiets als ‘Haantje op een stokje’ maar dan anders. De opening werd besloten door gemeentedichter Egbert Hovenkamp II. Hij liet bijgaande ‘Terplekkepoeëm’ horen.

      De helaas niet overvloedig aanwezige belangstellenden hadden zichtbaar genoten van de presentatie en bleven nog lang gezellig naborrelen.

-------------------------------------------------------------------